Graats2

Hier komt graats 1.1

Aflevering 1: Jan. 1948

Ja leu, ie zult allemaol wal denken, wel zoel dat wen’n, mer ja, ie möt d’r mer noar ||nraoden. Noe za’k oe vertell’n, hoe dat ‘t komp, da’k ien dit krentke schrieve. Oep nen goden aovond, toen ik drok an ‘t melken was en mien Siena an ‘t pannekook bakken, toon reup Siena ineens:”GRAATS, doe mos ens efkes in de kökkenkomm’n. De keplaon is ter en dee wil oe sprekken”. Ik zeg: Loat de keplaon dan mer efkes wochten, ik mot d’r nog eene melken”. Toen ik ‘t melken daone har, gung ik naor de kökken, waor de keplaon nog zat te wochten. Ik zeg “ Goon’aovond, heer keplaon”. “Goon’avond, GRAATS” zeg de keplaon. ‘Heste ‘t werk of”. Ik zeg: Nee, nog nich, ik mot de vèèrken nog voeren, mer dee hebt nog wal ‘n half uur de tied. Dat betken kaf, wat ze kriegt, kunt ze nog wal op”. Toen begun de keplaon te lach’n en zèr : “Is dat dan kaf, war ie dee deers voort?” Ik zeg: “Joa keplaon, en nog lieder, oetkeersel oet de mölle zol eer better helpen dan disse rotsooi”. En zo praotten wie verdan. Miene Siena har intusken nen droop koffie zef en  zo dreunken wie dan met ons dreiennen lekkere moond vol koffie. Toe’we de koffie ophadd’n, zèr de keplaon: “GRAATS, ik heb nog ‘n mooi werk veur oe”. Ik zeg: “Jao, dan kan best wen’n, mer ik bun um werk niks verlègen. Mien Siena en ik hebt de hande hier wal vol en daorum, meneer keplaon, ik kan daags nog gin half uur vot”. Nee GRAATS, dat is ok nich neurig. Doe weets, dat hier in de Lutt’ ‘n krentken komt van het Thuusfront en noe har ik geern, das doe mie elke maond ‘n klein stukske in schreefs”. Ik zer d’r voort op: “Keplaon, daor kan niks van komm’n, want, ik bin dom geboor’n en heb d’r weinig bie leert”. Och GRAATS zeg de keplaon “ dat kaans doe makkelijk. Doe schrifs mer net, wat die in’n kop komp, b.v. òver dien werk en òver alle’s war d’r op  ‘n boer zo veurvalt, lao’k mie noe nich wat oep ‘n hals haal’n.

A’k der eenmaol an begin, zit ik d’r an en ik kan ok geels nich wochten”.”GRAATS”, zeg de keplaon “aste ‘t aans nich doon wis, doot ‘t dan veur dee jongens in Indië. Joa, leu, toen begun ‘t mie toch ‘n betke te kroepen in de hoed, want toen dach ik wier an ons Betske het enigste junken van ons, dat bie ons is vot e’gaon oender nen zee van traonen en toen zeg miene Siena: “GRAAT as ‘t ok de jongens in Indiëis, dan moste ‘t doon, as’t dan allenig nich kaans klaor krieg’n, dan help ik die wal”. En toen mos ik vanzölf wal van jao zegg’n, want ne vrouwe kan ‘n mannenhert gauw oaverhaal’n. En zo , leu, is ‘t komm’n, dat ik hier ‘n stukske in schrief”. Het valt anders nich har met, aj den helen dag met ‘n ploogstetin de haân loop’n hebt en dan ‘s aovonds nog met de pen aover ‘t papier hen mut. Mer ja, mien Siena zèr: “GRAATS, doe kaans nog better schrieven, of as doe giender nog naor de zwarten hen mös”. “Och Siena, wèès toch wiezer, zukke oale keerls as ik kunt ze daor nich mer gebroeken, dee hebt de rössels völs te groot, en daor ginder in dee hitte, daor könn’n ze wal beginnen te smelt’n, want het mötdaor leuf ik na heet wènn’n”. Mer ja, leu, de wèèrld is ongeliek verdeeld, op de iene stèr is ‘t heeten op ne ànder koold; en zo is ‘t ok met ‘t werk’n, n, een’n geer naor stroom en n’ànder naor’t fabriek en zo geet ‘t verdan. Jongens, tot ‘n aander maol en ‘n Zaolig Niijjaor.

GRAATS.