48.2

Aflev. 4: April 1948

GRAATS oet De Lutt’

Jongens, doar geet ‘t wier hen, GRAATS is wier an ‘t pennen. Ik wet hoast nich wa’k schrieven zal. Allereerst kan ik oe wal vertell’n, dat mie de Poaseier good hebt smaakt. Ik heb d’r nich völ had, mêr 6, want miene vrouw zeg: “GRAATS wie duurt der nich völ etten, want anders kaank ter token wek gen lèvern”. Jao, en dan weet ie wal jongs, as de vrouw sprek, mot de man zwiegen. Jongs, ie hebt natuurlijk veurig moal allemoal De Schakel kregen en hoe vunn’ ie dat stukske van oons Betske? Ik mot eerlijk zeggen, ik vun ‘t verduveld mooi. Joa, zee zegt mangs, het geet van vader oep zoon. Heb ie ok zeen, dat wie ne motorclub hebt in De Lutt’? O man, as dat mangs heurs, het geet der deur as nen heksenkettel. Zee hoalt ok mangs ritten deur De Lutt’ oaver de binnenpèèdkes, mêr meesttied doot ze dat ien de oepdèèing, dan geft um besten deepe speurs; en as dan ‘n moal met d’ oale fiets vot wis, dan duurs hem wel  oep ‘n nak nemm’n.  Joa, zo doot ze, mêr wat wis der an doon, sport is sport en sport mut der blieven. Mêr ik hop toch, as het slecht is oep het pad, dat dee kèèrls met de motoren dan mêr oep de stoep blieft. Ja, iek proat der noe wal aover, mêr zo ik ‘t hemm’n wil, krieg ik toch nich.
Voetball’n, dat könt ze ok ien De Lutt’. Zundag stun iek doar an de lien te kieken en doe deden ze tegen Vass’. Kèèrls wat gung ter of, ‘t was net of ze veur Stalingrad zatten. Doar oep’n good moal kump der één van de Lutter spöllers anstoeven, (ik geleuf, dat he Beernd hetten) nemp den bal oep ‘n sloef en poesden der net  langs ‘n poal hen, 1-0. Keper en de hele kluit hing’n achter in ‘t net. Vass’ zèèr ok nog mangs: “Dat ies onze Kraak”. Mêr geleuf mêr, toen kraakten hee wal. Jan oep ‘n Tip wol nich mêr hemm’n, dat ze zo hard scheuten, want zien hoes steet heel wied der of en hee had het nich verzekerd tegen voetbalschade. Ik mag den kèèrl wal, den Jan oep ‘n Tip, hee kan mangs mooi lullen. En het mooiste van ‘n helen kroam is : veurig joar hebt ze van de 6 oavonden er 7 training had en toen bunt ze gen kampioen worden en noe traint ze nooit en noe bint ze ‘t hoast. As ze nog twee wedstrieden wint, tegen Soaseld en Ootmösken dan hebt ze den aap binnen. Iek hop, voetballers, da’j toer hoalt en noe, jongs ien ‘t apenland, tot ‘n ander maol.         Oen dorpsgenoot GRAATS.

Aflev. 5: mei 1948

Jongs, door geet ‘t wier hen, GRAATS ies wier an ‘t pennen. Ja leu, iek wil oe vertellen dat iek mie wat oep hals haalt heb. ‘n Schakel is nog mer pas omm’n en dan een paar dagen later kriegs wier bod: “ GRAATS, denks doe wal an GRAATS”. Mer ja, wat wies d’r an doon, wie mut mer zo denken: lauwe luus’ biet nig zeer. Ja jongs, Zundagmorgen, doe gung ter ontzettend deur ien De Lutt’. Toen maakte het muziekkorps ne rondgang. Iek leuv’ dat ze naor den Wubbelstad west bunt. ‘t Was werkelijk een mooi gezicht, toen ze der an kwammen marcheren. Zee hebt ok al de höörn laoten vernikkel’n en dan dee nieje petten, al stak den golden rand ok ‘n betken of bie dat nikkel, mer dat mag ‘m nig hind’ren. Ien één woord gezegd, het was mooi! As iek nog jong keerl was, dan gung iek ter hätstik bie, mer iek bun noe te aold en dat loop’n kan ‘k nig mer maken. Iek snap nig, dat er in De Lutt’ nich meer jongs bunt, dee doar wat veur veult. Jao jongs, eerlijk waor, toen iek het Zundagmorgen heurden, gungen mie de groezen over de hoed hen, joa iek wur der finoalweg koold van. Joa, wat leu ziet van oender tut boaven voel muziek. Doar heste noe dee jongs van ‘n Haanakker, dee stoat met muziek oep en goat wer met muziek noar berr’. Ja, dat ziet der eenmoal ien. Iek wet nog good, toen iek trouwd bin, toen hef ‘n oalen Jens nog spölt, iek wiel oe vertell’n, dat dèn der zwoenk ien kriegen kon en dan zat hee oep de oale eeken kist en dan met bosken met de veut’, dat het een lust was. Zoiets geet meesttieden van vaar’ oep zoon en woar ienmaol muziek in zit, daor iest met gin kluppel wier oet te houw’n.
Noe es wat anders. Iek praoten gistermiddag met nen voetballer en iek vreug um: “Jong, mös morgen nog stoten?”  En toen zèèr hee: ”Iek wet nog nig, der stun nog niks ien ‘t kèske bie de school”. No en toen was het al Zoaterdagmiddag. Joa, iek wiel oe vertell’n, dat ze hier nen vluggen secretaris hebt van de voetbalclub. De oepstelling - hek lest wal heurd - dee wodt Dinsdagoavonds al maakt dan kan het dus makk’lijk Donderdags ien ‘t kèske stoan. De meeste voetballers wödtnoe Zoaterdagsoavonds of Zundagsmorgens pas gewaar, dat ze stoten mot en dat ies te laat. Dus secretaris, de complimenten van GRAATS, zorg der noe veur, dat het er oep tied ien steet. Van wek hek zo heuren vertell’n, dat de jonge boeren oet De Lutt’ noar Hilversum wilt naor de studio. Noe kan iek mie ien de wèrld Gods nich indenken, wat ze doar doon wielt. Mer ja, dat kön wie oale leu nig mer begriepen. Mer eendeel wie’k oen zegg’n : at ze der hen goat, dan dörf ie de radio den helen dag wal aanstoan loaten, want d’r zient geleerde köpp’n bie en het kan best wèèn, dat er nog wal ien sprek veur ‘t microfoon. No jongs ien apenland, ie luustert mer ens good, of ie nog wat heurt disse moand mer iek denk dat ‘t een vuske wöt. Völ groet’n van oen doepsgenoot:            GRAATS. 
 

Aflev. 6: juni 1948

Jongs, hier hej wier den oalen GRAATS. Jao, der had dit maol haost niks van komm’n, want iek heb de griep luk ien de hoed had. Joa, jongs, iek was net zo sloerig ien’ rakkel. Mêr noe geet ‘t toch wal wier zo’n betken. Och joa, ik zeg mêr zo, onkroed vergeet nich. Mêr toch wur ie der nich better oep, ie kiekt net oet, as nen getrouwden sik ien de brandnetteln. Mêr ja, ie möt der oe mêr deur zetten.
Jongs, ie hebt misschien nog nooit iets heurt oaver de wandelsport van De Lutt’. Och jongs, dat ies zo’n mooi gezicht, at dee vrouwleu daor goat te stremmelen oaver de straot. Zee striedt as nen haan van dree stuver. Lest oep nen aovond, toen hadden ze, leuw ik, meneuvres; toen hak mie hoast nen papieren pokkel lacht. Ie mut wetten, zee hebt der ok nen trom oender ‘n kien hang’n, ien plaats van oep de bas. Mêr jongs, nich wieder oaver lullen, zie meent ‘t wal good. Ien deel  wil ik oe wal vertellen jongs, at ‘t van ‘t zommer nog bar heet wödt, dan wödt de purolzalf nog slim duur, want dan loopt zich alle wichter nen bik-eers.
Noe ies wat aanders. Van de wek ies een van oe kammerö wier komm’n ien De Lutt’; ie wett’t meschien al wal, Schal-Gräetske. Het ies precies hetzölfde oale piggel bleven. Wat gung ter of ien ‘n Wöbbelstad, toen ‘t junken ‘s aoms wier kwam. Jao, Gräetske hef ne mooie neije fiets kregen. Mêr het mooiste van dee fiets was, twee noabers hadden den kocht en toen mos natuurlijk de hele buurte betalen. Mêr loat wêên wat wil, Gräetske hef ne mooie fiets met al dee grappen. Ja jongs, was dee tied mêr doar, dat ie allemaol wer hier wannen. Oons Betske ok, het junken zit noe al oaver ‘t joar ien Indië. De tied, dee vlög hier vot, mêr veur oe zal ‘t wal nen helen zet duren. Jongs, oenthoalt dit van GRAATS, zet oe der deur hen en howt dee zwatten um ‘n kop, at ze zich nich recht broden wielt. Zondag haw hier ok wier de Sacraments-processie. Kearl, wat gungen dee k’nonnen wier an te plêren. Het was net of de Pruus vuur Moskou zat. Iek wiel oe vertellen jongs, De Lutt’ hef zwoare k’nonnen en ‘n zwoarsten heb ze nog nich broekt, ie wet wal, die doar veur de kerk steet. Joa, at ze dor met doot, dan ….heur ie niks. Noe, jongs, noe mok oetscheien, mêr ai oons Betske zeet, door um dan de groeten van mie en de vrouw. Tot ‘n ander moal.               Oen dorpsgenoot, GRAATS.